Sakrament
chrztu świętego.







"Idźcie więc i
nauczajcie wszystkie narody, udzielając im chrztu w imię Ojca i Syna, i Ducha
Świętego. Uczcie je zachowywać wszystko, co wam nakazałem. A oto Ja jestem z
wami po wszystkie dni aż do skończenia świata." (Mt 28,19n)





Chrzest, brama sakramentów, konieczny do zbawienia przez rzeczywiste lub
zamierzone przyjęcie, który uwalnia ludzi od grzechów, odradza ich jako
dzieci Boże i przez upodobnienie do Chrystusa niezniszczalnym charakterem
włącza ich do Kościoła, jest ważnie udzielany jedynie przez obmycie w
prawdziwej wodzie z zastosowaniem koniecznej formy słownej.(Kan. 849).

Do przyjęcia zadania chrzestnego może być dopuszczony ten, kto:
Jest wyznaczony
przez przyjmującego chrzest albo przez jego rodziców, albo przez tego,
kto ich zastępuje, a gdy tych nie ma, przez proboszcza lub szafarza
chrztu, i posiada wymagane do tego kwalifikacje oraz intencję pełnienia
tego zadania;Ukończył 16 lat,
chyba że biskup diecezjalny określił inny wiek albo proboszcz lub
szafarz jest zdania, że słuszna przyczyna zaleca dopuszczenie wyjątku;Jest katolikiem,
bierzmowanym i przyjął już sakrament Najświętszej Eucharystii oraz
prowadzi życie zgodne z wiarą i odpowiadające funkcji, jaką ma pełnić;Jest wolny od
jakiejkolwiek kary kanonicznej, zgodnie z prawem wymierzonej lub
deklarowanej;Nie jest ojcem lub
matką przyjmującego chrzest. (Kan. 874 § 1).

Wymagane dokumenty oraz dyspozycje:
Akt urodzenia
dziecka z USC.Sakramenty przyjmuje
się w swojej parafii - czyli tam gdzie się mieszka - w innym wypadku
prosi się o zezwolenie.Rodzice dostarczają
Akt urodzenia dziecka, swoje i chrzestnych dane: nazwisko, imię, data
urodzenia, wyznanie, miejsce zamieszkania, data i miejsce ślubu rodziców
dziecka.Jeżeli chrzestny nie
jest z parafii, gdzie będzie udzielany chrzest, to ze swojej parafii
zamieszkania ma dostarczyć zaświadczenie, że jest praktykującym
katolikiem i może być chrzestnym (na zaświadczeniu powinna być podana
informacja o otrzymaniu sakramentu bierzmowania).Jeżeli rodzice
dziecka nie mają ślubu sakramentalnego (kościelnego), to nie mogą
przystąpić do spowiedzi św. i komunii świętej oraz piszą rękojmię, że
dziecko wychowają w wierze katolickiej, a jeżeli nie ma przeszkód,
postarają się zawrzeć sakrament małżeństwa - w innym wypadku chrzest
dziecka należy odłożyć.









Sakrament
chorych




Podstawa biblijna
namaszczenia chorych:
W liście św. Jakuba czytamy: 'Choruje ktoś wśród was? Niech sprowadzi
kapłanów Kościoła, by się modlili nad nim i namaścili go olejem w imię Pana.
A modlitwa pełna wiary będzie dla chorego ratunkiem i Pan go podźwignie, a
jeśliby popełnił grzechy, będą mu odpuszczone' (Jk 5, 14-15).

Przyjmowanie sakramentu chorych:
Sakrament chorych chrześcijanin może przyjmować ile razy zostaje dotknięty
ciężką chorobą; również wtedy, gdy nastąpiło nasilenie choroby.

Udzielanie sakramentu chorych:
Namaszczenia chorych udzielają kapłani, używając oleju poświęconego przez
biskupa, a w razie potrzeby przez kapłana, który namaszcza chorego.

Jak udziela się namaszczenia chorych:
Do istoty tego sakramentu należy namaszczenie czoła i rąk chorego, z
towarzyszącą modlitwą o specjalną łaskę płynącą z tego sakramentu.

Skutki sakramentu chorych:
Poprzez namaszczenie chorych Kościół wyprasza łaski dla ludzi cierpiących.
Namaszczenie chorych powoduje przebaczenie grzechów, jeśli chory nie mógł go
otrzymać przez sakrament pokuty, umocnienie do przyjmowania po chrześcijańsku
cierpień związanych z chorobą lub starością, sprawia powrót do zdrowia, jeśli
to służy dobru duchowemu chorego, przygotowuje na przejście do życia
wiecznego.

W domu chorego należy przygotować:
Stół nakryty białym obrusem, a na nim krzyż, dwie świece, wodę święconą,
kropidło i trochę waty. Wszyscy obecni w domu powinni brać udział w
modlitwie.

Namaszczenia chorych nie udziela się zmarłym. Prosimy nie zwlekać ze
zgłoszeniem osób, które chciałyby przyjąć sakrament chorych.









Sakrament bierzmowania.







Sakrament
bierzmowania wraz z chrztem i Eucharystią należy do "sakramentów
wtajemniczenia chrześcijańskiego", którego jedność powinna być
zachowywana. Przyjęcie tego sakramentu jest konieczne jako dopełnienie łaski
chrztu. "Przez sakrament bierzmowania ochrzczeni jeszcze ściślej wiążą
się z Kościołem, otrzymują szczególną moc Ducha Świętego i w ten sposób
jeszcze mocniej zobowiązani są, jako prawdziwi świadkowie Chrystusa, do
szerzenia wiary słowem i uczynkiem oraz do bronienia jej".
(KKK 1285)













Skutki
bierzmowania

Skutkiem sakramentu bierzmowania jest specjalne wylanie
Ducha Świętego, jakie niegdyś stało się udziałem Apostołów w dniu
Pięćdziesiątnicy. Bierzmowanie przynosi zatem wzrost i pogłębienie łaski
chrzcielnej; zakorzenia nas głębiej w Bożym synostwie, tak że możemy mówić
"Abba, Ojcze!" (Rz 8,15); ściślej jednoczy nas z Chrystusem;
pomnaża w nas dary Ducha Świętego; udoskonala naszą więź z Kościołem; udziela
nam, jako prawdziwym świadkom Chrystusa, specjalnej mocy Ducha Świętego do
szerzenia i obrony wiary słowem i czynem, do mężnego wyznawania imienia
Chrystusa oraz do tego, by nigdy nie wstydzić się Krzyża. Sakramentu
bierzmowania, podobnie jak chrztu, którego jest dopełnieniem, udziela się
tylko jeden raz. Wyciska on w duszy niezatarte duchowe znamię,
"charakter", który jest znakiem, że Jezus Chrystus naznaczył
chrześcijanina pieczęcią swego Ducha, przyoblekając go mocą z wysoka, aby był
Jego świadkiem. "Bierzmowany otrzymuje moc publicznego wyznawania wiary
w Chrystusa, jakby na zasadzie obowiązku". (KKK 1302-5)

















Kto może otrzymać sakrament
bierzmowania?

Każdy ochrzczony jeszcze nie bierzmowany może i powinien
otrzymać sakrament bierzmowania. Skoro chrzest, bierzmowanie i Eucharystia
stanowią jedność, "wierni są obowiązani przyjąć ten sakrament w
odpowiednim czasie"; chociaż sakrament chrztu jest ważny i skuteczny bez
bierzmowania i Eucharystii, to jednak wtajemniczenie chrześcijańskie
pozostaje nie dopełnione. Zwyczaj łaciński podaje "wiek rozeznania"
jako odpowiedni czas do przyjęcia sakramentu bierzmowania. Jeśli mówi się
czasem o bierzmowaniu jako o "sakramencie dojrzałości chrześcijańskiej",
to nie należy jednak mylić dojrzałego wieku wiary z dojrzałym wiekiem rozwoju
naturalnego. Nie można także zapominać, że łaska chrztu jest łaską darmowego
i niezasłużonego wybrania. Przygotowanie do bierzmowania powinno mieć na celu
doprowadzenie chrześcijanina do głębszego zjednoczenia z Chrystusem, do
większej zażyłości z Duchem Świętym, Jego działaniem, darami i natchnieniami,
aby mógł lepiej podjąć apostolską odpowiedzialność życia chrześcijańskiego.
Katecheza przed bierzmowaniem powinna także starać się obudzić zmysł
przynależności do Kościoła Jezusa Chrystusa, zarówno do Kościoła
powszechnego, jak i wspólnoty parafialnej. Na tej ostatniej spoczywa
szczególna odpowiedzialność za przygotowanie kandydatów do bierzmowania.
Przyjmując bierzmowanie, trzeba być w stanie łaski. Należy przystąpić
wcześniej do sakramentu pokuty, aby oczyścić się na przyjęcie daru Ducha
Świętego. Bardziej intensywna modlitwa powinna przygotować na przyjęcie mocy
i łaski Ducha Świętego w duchu uległości i dyspozycyjności. Przy bierzmowaniu,
podobnie jak przy chrzcie, kandydaci powinni poszukiwać pomocy duchowej,
wybierając sobie świadka bierzmowania. Zaleca się, żeby był nim ktoś z
rodziców chrzestnych, by wyraźnie zaznaczyć jedność obu sakramentów. (KKK
1306-11)


















Sakrament Eucharystii.







W myśl KKK
Eucharystia jest źródłem i zarazem szczytem całego życia chrześcijańskiego.
Inne zaś sakramenty, tak jak wszystkie kościelne posługi i dzieła
apostolstwa, wiążą się ze świętą Eucharystią i do niej zmierzają. W
Najświętszej bowiem Eucharystii zawiera się całe duchowe dobro Kościoła, a
mianowicie sam Chrystus, nasza Pascha. (KKK 1324) Jezus wybrał czas Paschy,
aby wypełnić to, co zapowiedział w Kafarnaum: dać swoim uczniom swoje Ciało i
swoją Krew. (Por. Łk 22,7-20) Zostawiając im dowód miłości Chrystus ustanowił
Eucharystię jako pamiątkę swej Męki, Śmierci i Zmartwychwstania, którą
polecił Apostołom sprawować aź do swego powtórnego przyjścia. Ustanowił ich
wówczas kapłanami Nowego Przymierza. Przez słowa konsekracji kapłana,
dokonuje się przemiana całej substancji chleba w substancję Ciała Chrystusa,
Pana naszego, i całej substancji wina w substancję Jego Krwi. Święty Kościół
katolicki słusznie i właściwie nazwał tę przemianę przeistoczeniem.













Dla Żydów dniem świętowania
była sobota (dzień odpoczynku Boga po stworzeniu świata), chrześcijanie
zaczęli świętować niedziele (dzień, w którym Jezus zmartwychwstał). Nazwali
ten dzień Dniem Pańskim. Na zachodzie w XVI w. w czasie Soboru trydenckiego
dokładnie określono sposób odprawiania Mszy św. opracowano księgę zwaną
Mszałem. Jednak wciąż jeszcze odprawiano Mszę św. po łacinie. Wiele zmian
dokonało się w czasie II Soboru Watykańskiego w latach 1962-65. Opracowano
nowy Mszał, nazwany Mszałem Pawła VI, opracowano nowy Lekcjonarz, przybliżono
Mszę św. wiernym, przetłumaczono teksty na języki narodowe, więcej uwagi
zwrócono na kazania, które obecnie nazywa się homilią (kapłan komentuje Słowo
Boże i rozdziela je ludowi, podobnie, jak łamie i rozdziela Chleb
eucharystyczny).


Liturgia Mszy świętej
Obrzędy wstępne:
pozdrowienie, akt pokuty, Chwała na wysokości Bogu ..., Kolekta
(Modlitwa)Liturgia Słowa: trzy
czytania, homilia, wyznanie wiary i modlitwa wiernychLiturgia
eucharystyczna: przygotowanie darów, modlitwę eucharystyczna, obrzęd
Komunii św.Obrzędy zakończenia:
wiadomości wspólnoty parafialnej, błogosławieństwo i rozesłanie
Eucharystia - uczta (dziękczynienie), na którą
zaprasza nas sam Bóg, do uczty przy wspólnym stole (stół jako symbol, znak
jedności, wspólnoty).
Eucharystia - dar, Bóg daje siebie, odpuszcza grzechy, napełnia nasze
serca otuchą, wiarą i miłością. Chrystus daje siebie, abyśmy mieli źycie
wieczne, zbawienie, staje się dla nas prawdziwym pokarmem, wstępuje w chleb i
wino i daje się kaźdemu, kto Go pragnie.
Eucharystia - ofiara Chrystusa, składającego siebie na pokarm. To nas
zobowiązuje do naśladowania Go, do zgody na "połamanie" naszych
planów, naszej woli.














Uczestnictwo nasze w Eucharystii winno być świadome,
pobożne i czynne. Powinno się wyrażać we właściwych postawach wewnętrznych
(skupienie), jak i zewnętrznych (postawa klęcząca, stojąca). Jesteśmy
zobowiązani nie tylko do uczestnictwa w Eucharystii, ale do dawania
świadectwa o Jezusie w swoim środowisku, do głoszenia Jego Ewangelii swoją
postawą życia. Jeżeli nasza wiara sprowadza się tylko do
"wysłuchania" Mszy, to żyjemy w kłamstwie.















Sakrament Pokuty.







Sakrament pokuty i
pojednania ustanowił Jezus. On dał Apostołom i ich następcom władzę odpuszczania
grzechów, mówiąc: "Weźmijcie Ducha Świętego. Komu odpuścicie grzechy
będą odpuszczone, a komu zatrzymacie będą zatrzymane." (J20,22-23).
Sakrament pokuty daje nam możliwość nawrócenia się i odzyskania łaski
usprawiedliwienia. Ojcowie Kościoła przedstawiają ten sakrament jako
"drugą deskę (ratunku) po rozbiciu, jakim jest utrata łaski" (KKK
1446).













Do dobrego i
owocnego przeżycia sakramentu pokuty ważne jest przygotowanie ze strony
penitenta, czyli osoby przystępującej do spowiedzi.








Pięć
warunków dobrej spowiedzi:



1.


Rachunek sumienia




2.


Żal za grzechy




3.


Mocne postanowienie poprawy




4.


Szczera spowiedź




5.


Zadość uczynienie Bogu i
bliźniemu








Propozycja rachunku
sumienia.

Sposobem doskonalenia naszego sumienia jest spotkanie z Dekalogiem. Na
kamiennych tablicach. Mojżesz z polecenia Boga wypisał, co jest dobre a co
złe. Wystarczy podejść do tych kamieni i przyłożyć do nich swe sumienie, aby
jak na szlifierce zobaczyć jego piękno i moc. Czasami jest to bolesny zabieg.
Egoizm chciałby sam decydować o tym, co dla niego jest dobre a co złe, ale
Boża szlifierka bezlitośnie usuwa wszelki subiektywizm religijno - moralny.
Spotkanie z Dekalogiem pozwala odkryć prawdę, że w naszym życiu jest znacznie
więcej dobra niż zła. O wiele więcej jest decyzji mądrych niż głupich. Więcej
czasu wykorzystujemy twórczo niż tracimy. Prawdziwy rachunek sumienia polega
na dostrzeżeniu prawdy o sobie, a jego wnioskiem jest przede wszystkim
dziękczynienie za dobro otrzymane i dokonane. Na drugim planie pojawia się
zło, czyli grzech. Dostrzegamy błędne decyzje, czyny, których należy się
wstydzić, źle wykorzystane talenty. To zło stanowi dla nas wezwanie do
przeproszenia i do naprawienia nadużyć. W rachunku sumienia nie należy
koncentrować uwagi tylko na grzechach. Źle robiony rachunek sumienia
zatrzymuje człowieka wyłącznie na jego grzechu i nie dostrzega on wielkiego
bogactwa, jakie posiada i w jakim uczestniczy. Brak pozytywnego spojrzenia na
siebie utrudnia nawrócenie. Utwierdza człowieka w kompleksach, które potrafią
sparaliżować całe jego życie. Ratujcie się z tego przewrotnego pokolenia! To
jest wezwanie do ratowania sumienia, bo ono gwarantuje mądre decyzje w
sytuacjach politycznych, społecznych, kulturowych, gospodarczych, rodzinnych
i osobistych.

Modlitwa do Ducha Świętego przed rachunkiem sumienia
Duchu Święty, Ty wiesz wszystko. Znasz mnie lepiej niż ja sam siebie.
Proszę, otwórz moje serce, abym dobro i zło, które jest we mnie, dobrze
rozpoznał. Spraw, bym potrafił, z miłości do Boga i wszystkiego, co dobre,
szczerze żałować za grzechy. Dodaj mi też odwagi i siły, bym potrafił wytrwać
w moich dobrych postanowieniach. Amen

Pytania wstępne:

1. Kiedy ostatni raz się spowiadałem?
2. Czy wyznałem szczerze wszystkie grzechy?
3. Czy wypełniłem nadaną pokutę?


Nie będziesz miał bogów cudzych przede mną
Czy w swoim życiu stawiam Boga na pierwszym miejscu? A może zamiast Boga
prawdziwego czczę jakiegoś bożka: pieniądze, władzę, naukę, karierę, samego
siebie? Na ile staram się pogłębiać swoją wiarę i rozwiewać wątpliwości? Czy
ufam w Bożą dobroć? Czy nie popadam w rozpacz co do możliwości własnego
zbawienia? Albo, odwrotnie, czy zbyt zuchwale w nie wierząc, nie nadużywam
Bożego miłosierdzia? Czy nie zaniedbuję codziennej modlitwy? Czy zachowuję
piątkowy post? Czy nie oddaję się wróżbiarstwu, magii albo czarom? Czy chodzę
do wróżki? Noszę amulety, wierzę horoskopom? Czy w chorobie nie szukam pomocy
u różnych uzdrawiaczy i bioenergoterapeutów?

Nie będziesz wzywał Imienia Pana, Boga Twego, do czczych rzeczy.
Czy szanuję Boga, Jego dobre imię? Czy nie wypowiadam imion świętych (Jezusa,
Maryi, innych świętych) bez uszanowania? Czy nie bluźniłem, tzn. czy nie
mówiłem o Bogu źle, z nienawiścią z wyrzutami? Do Niego, do siebie, wobec
bliźnich? Czy nie nadużywałem imienia Bożego, strasząc Jego karą, by narzucić
innym swoją wolę?

Pamiętaj, abyś dzień święty święcił
Czy w niedziele i inne święta uczestniczę we Mszy św.? Czy nie spóźniam się
na niedzielną Mszę św.? Czy powstrzymuję się w niedzielę i święta od zajęć,
które przeszkadzają oddawaniu Bogu należnej czci? Czy swoim zachowaniem - głośne
prace domowe, wyprawy do supermarketów - nie przeszkadzam innym w niedzielnym
świętowaniu? Ile czasu w niedzielę poświęcam dla siebie (książka, dobry film,
sport, godziwa rozrywka, hobby?

Czcij ojca twego i matkę twoją
Czy w myślach, mowie, uczynkach odnoszę się z szacunkiem do swoich rodziców?
Czy się za nich modlę? Czy znajduję czas na odwiedziny? Czy w potrzebie
wspieram ich materialnie, opiekuję się w chorobie? Czy nie mówię źle o swoich
rodzicach w obecności moich dzieci? Jak wychowuję swoje dzieci - jakie
wartości im wpajam, czy uczę je, co jest dobre, a co złe? Czy interesuję się
życiem moich dzieci: czy znam ich przyjaciół, czy wiem co czytają, jak
spędzają wolny czas? Jak wiele czasu z nimi spędzam? Jak reaguję na grzech
swoich dzieci: gdy oszukują w szkole, żyją bez ślubu, nieuczciwie pracują?
Czy szanuję niezależność dorosłych dzieci? A może za bardzo się wtrącam w ich
życie małżeńskie, w wychowaniu dzieci?

Nie zabijaj
Czy nie popieram aborcji w dyskusjach? Czy nie namawiałem kogoś do przerywania
ciąży? Czy nie popieram eutanazji? Czy lekkomyślnie przepisów ruchu
drogowego? Czy nie prowadziłem samochodu pod wpływem alkoholu lub narkotyków?
Czy nie szkodzę swemu zdrowiu przez nadużywanie alkoholu, używanie
narkotyków? Czy nie chowam w sercu nienawiści, czekając na stosowną okazję,
by na kimś się zemścić?

Nie cudzołóż, Nie pożądaj żony bliźniego swego
Czy jestem wiernym małżonkiem? Jeśli nie mam męża czy żony, to czy nie
podejmuję współżycia seksualnego poza małżeństwem? Czy nie korzystam z pornografii
czy innych seksualnych usług (agencje towarzyskie, niemoralne kontakty w
Internecie)? Czy nie popieram antykoncepcji lub jej nie stosuję?

Nie kradnij. Nie pożądaj żadnej rzeczy, która jego jest
Czy komu czegoś nie ukradłem? Czy nie korzystam bezprawnie z własności
społecznej? Może wyłudzam nienależne świadczenie? Może inni muszą płacić za
zużyty przeze mnie prąd, gaz, za mój niezapłacony czynsz? A może nie kasuję
biletów w autobusie? Czy płacę należne podatki? Czy spłacam swoje długi i
oddaję pożyczone rzeczy? Czy jestem uczciwy w transakcji kupna - sprzedaży? A
może starałem się ukryć, że towar, który sprzedaję, jest wybrakowany? Czy
sumiennie przykładałem się do pracy zawodowej? Czy jako pracodawca nie
wykorzystuję swoich pracowników, np. wypłacając zbyt niskie pensje,
zatrudniając ich na czarno i pozbawiając w ten sposób świadczeń emerytalnych,
zdrowotnych czy płatnego urlopu? Czy nie wykorzystywałem swojego stanowiska
do niezgodnego z prawem osiągnięcia zysku materialnego? Może przyjmowałem albo
dawałem łapówki? Czy oddałem ukradzione rzeczy? Czy dbałem o potrzeby
kościoła?

Nie mów fałszywego świadectwa przeciw bliźniemu twemu
Czy nie kłamałem? Czy zdarzyło mi się mówić nieprawdę o drugim człowieku
(oszczerstwo)? Czy nie rzucałem na bliźnich, przez słowa lub czyny,
fałszywych podejrzeń? Czy odwołałem oszczerstwo? Czy zdarzyło mi się bez
ważnej przyczyny ujawnić wady i błędy bliźniego (obmowa)? Czy przez
pochlebstwo nie utwierdzałem bliźniego w złym postępowaniu? Czy zachowałem
powierzone mi tajemnice prywatne lub zawodowe?











SAKRAMENT MAŁŻEŃSTWA - DOKUMENTY:






















AKTUALNE
Świadectwo Chrztu (Uwaga! - ważne jest tylko pół roku od daty
wystawienia do daty ślubu) z zaznaczeniem, że potrzebne jest do ślubu i
z zaznaczeniem o Sakramencie Bierzmowania.Ostatnie
świadectwo z nauki religii (może być na szkolnym).Świadectwo
ukończenia katechezy przygotowującej do Sakramentu Małżeństwa - Kursu
Przedmałżeńskiego.Jeżeli
ma to być Ślub Konkordatowy - należy zgłosić się do USC w miejscu
zamieszkania jednej ze stron, z dowodami osobistymi i skróconymi aktami
urodzenia, aby otrzymać stosowne zaświadczenie do ślubu konkordatowego,
a następnie dostarczyć to zaświadczenie do biura parafialnego. (Uwaga!
Zaświadczenie to jest ważne tylko trzy miesiące od daty wystawienia do
daty ślubu, dlatego dostarczamy je w tym okresie)


W parafii odbywa się spisanie protokołu kanonicznego, narzeczeni uczestniczą
w naukach bezpośrednich przygotowujących do Sakramentu Małżeństwa (trzy nauki
z Księdzem i z Doradztwem Rodzinnym), wygłaszane są zapowiedzi przedślubne w
parafiach stałego miejsca zamieszkania i ewentualnie w czasowym miejscu
zamieszkania, jeżeli pobyt czasowy jest dłuższy niż 6 miesięcy. Narzeczeni
uprzedzą osoby zaproszone na ślub, by uszanowały świętość obrzędu i miejsca:
nie
rzucać ryżu (dla wielu ludzi jest to taki pokarm, jak dla nas chleb)nie
rzucać sztucznych płatków itp.




Benedykt
XVI opowiedział się przeciwko ułatwieniom w dopuszczaniu do małżeństwa, a
także przy orzekaniu jego nieważności. Sprawie tej papież poświęcił
przemówienie do Roty Rzymskiej - najwyższej kościelnej instancji orzekającej
nieważność małżeństw.

















Podczas
audiencji dla członków Roty Rzymskiej, której przewodniczącym jest biskup
Antoni Stankiewicz, Benedykt XVI podkreślił: "Trzeba starać się, na ile
to możliwe, o przerwanie błędnego koła, do jakiego często dochodzi między
pewnym z góry dopuszczeniem do małżeństwa bez odpowiedniego przygotowania
oraz bez poważnej oceny spełnionych wymogów przewidzianych do jego
udzielenia, a orzeczeniem prawnym, czasem równie łatwym, ale o przeciwnej
wymowie, w którym to samo małżeństwo uznane zostaje za nieważne jedynie na
podstawie stwierdzenia jego fiaska". Papież wyraził wręcz przekonanie,
że księża nie troszczą się o solidne przygotowanie kandydatów do małżeństwa
"wychodząc z założenia, że chodzi tu o realizację naturalnego prawa osób
do zawarcia ślubu". - Nie chodzi o subiektywne żądanie, jakie
duszpasterze muszą spełnić poprzez formalne uznanie go niezależnie od
faktycznego stanu związku (...) Nikt nie może domagać się prawa do ceremonii
ślubnej - oświadczył papież. Zauważył następnie: "Przy pomocy różnych
dostępnych środków starannego przygotowania i kontroli można rozwinąć
skuteczną działalność duszpasterską w celu zapobiegania orzekaniu o nieważności
małżeństwa". Do duszpasterzy Benedykt XVI zaapelował o większą
odpowiedzialność.

















SAKRAMENTY

Chrzest święty

Chrzest proszę zgłosić 10 dni
wcześniej.

Zgłaszający przedkłada metrykę
urodzenia dziecka i opinię księdza proboszcza dotyczącą rodziców chrzestnych.
Wybierając rodziców chrzestnych kieruję się pragnieniem, aby moje dziecko tak
żyło wiarą i tak się nią kierowało w życiu jak chrzestni.

Spotkanie formacyjne dla rodziców i
chrzestnych odbywa się w ustalonym terminie.



Bierzmowanie



Przygotowanie bezpośrednie do
bierzmowania odbywa się przez okres całego roku szkolnego. Obejmuje ono również
cotygodniowe katechezy pozaszkolne, wspólną modlitwę, próbę zbliżenia się do
Jezusa Chrystusa poprzez sakrament pojednania. Wszelkie szczegóły - u katechetów
i duszpasterzy.
Sakrament bierzmowania w naszej parafii jest udzielany młodzieży kończącej
Gimnazjum podstawową.



Małżeństwo



Narzeczeni zgłaszają się w
kancelarii parafialnej trzy miesiące przed planowanym ślubem.

Przedkładają metryki chrztu /świeżej
daty/, ostatnie świadectwo katechizacji, dowody osobiste oraz wymagane
dokumenty z USC.



Sakrament pojednania

Na pół godziny przed każdą Mszą
św.,



Sakrament chorych



Przyjmujemy w chorobie, w podeszłym
wieku, w ostatniej godzinie życia. Dzieląc sakramenty na sakramenty dla żywych
i umarłych /na duszy/, pamiętajmy, że sakrament chorych przyjmujemy w stanie
łaski uświęcającej, tzn. żyjąc. W naszej parafii sakrament chorych możemy
przyjąć z okazji Światowego Dnia Chorego

(11 lutego), podczas odwiedzin
chorych oraz na wezwanie.
Darmowe strony internetowe dla każdego